Ognisko

Jakie miejsce wybrać 
Przede wszystkim musimy uważać, by nie spowodować pożaru. Zabronione jest palenie ognisk w czasie suszy i w większoźci parków narodowych, a także na torfowiskach. Nie wolno palić ognia w bezpośredniej bliskości drzew. Wybieramy miejsce osłonięte od wiatru. Przed rozpaleniem ogniska należy z miejsca na nie przeznaczonego usunąć ściółkę aż do gołej ziemi. Zapobiegnie to jej zapaleniu. Jeżeli teren jest podmokły, ognisko rozpalamy na podkładzie z kamieni lub grubych gałęzi. Miejsce na ognisko należy otoczyć kamieniami, żeby zapobiec rozprzestrzenianiu się ognia. Nie należy rozpalać ogniska na grubej warstwie źniegu - po krótkim czasie zapadnie się w głąb i może zgasnąć.

Podpałka
Nie da się zapalić grubej gałęzi przy pomocy zapałki. Konieczne będzie drobniejsze paliwo, czyli słoma, siano, wysuszone igliwie, suche wióry drewniane, drobne gałązki. Należy je wybrać starannie, gdyż od nich właźnie zależeć będzie powodzenie w rozpalaniu ognia. Szukamy uschniętych gałęzi i strugamy je by uzyskać wióry. Można też ze sobą wozić tzw. paliwka turystyczne, czyli małe kostki mające służyć jako paliwo do specjalnych kuchenek. Kolejnym materiałem będą grubsze patyki, także suche. Najlepiej nadają się uschnięte gałęzie drzew iglastych. Sporo wysuszonego drewna można też znaleść w pobliżu jezior czy rzek.

Gaszenie
Nigdy nie pozostawiamy zapalonego ogniska! Odjeżdżając, należy je starannie zgasić używając wody lub nieco bardziej fizjologicznego płynu. Można też zasypać je piaskiem, mokrą ziemią lub kamieniami. Pozostawienie żaru może być bardzo niebezpieczne zwłaszcza przy wietrznej pogodzie - wiatr może szybko rozpalić ogień, a iskry mogą zostać uniesione na spore odległości.

RODZAJE OGNISK

"Bezpieczne ognisko nocne"

Ognisko to umożliwia sen przy ogniu bez niebezpieczeństwa, że płonące kłody stoczą się na śpiącego. Należy położyć dwie duże świeże kłody na ognisku w taki sposób, że będą chronić ciebie i twoje schronienie w miarę, jak ognisko będzie się wypalać. Zwróć uwagę na położenie ściany odbijającej ciepło.


"Ognisko długotrwałe"

Ognisko rozpala się w rowku wykopanym dla ochrony przed wiatrem. Można je także przygotować na ziemi, przy użyciu dwóch świeżych kłód utrzymujących żar w jednym miejscu. Kłody muszą mieć średnicę co najmniej 15 cm ( im grubsze tym lepiej) i być ułożone tak, aby można było stawiać na nich naczynia do gotowania.

Ognisko "T"

Jest to ognisko dogodne do gotowania. Ogień utrzymuje się w górnej części litery "T", skąd pobiera się żar do gotowania w części dolnej.

Ognisko "wigwam"

Dogodne do gotowania i ogrzewania się (zużywa wiele opału). Podpałkę wstępną należy umieścić pośrodku przygotowanego miejsca wokół wbitego w ziemię kołka, z otwarciem od strony nawietrznej dla zapewnienia ciągu. Ognisko należy osłaniać od wiatru zapalając je od strony nawietrznej.

Ognisko "gwiazda"

Przydatne, jeśli zależy nam na oszczędnym zużyciu opału lub na niewielkim ogniu. Ogień pali się pośrodku "gwiazdy"; stosownie do potrzeb podsuwa się kłody do środka. Można je odciągnąć na bok, jeśli chcemy gotować nad żarem. Dla ogniska tego rodzaju zaleca się stosowanie twardego drewna.
Ognisko "dziurka od klucza"


Należy wykopać w ziemi dołek w kształcie dziurki od klucza, odpowiednio usytuowanej względem wiatru. Ognisko to ma podobne zalety jak ognisko długotrwałe.
Ognisko "pagoda"

Podobne do ogniska typu "studnia", z tym, że ułożone jest z pełnych warstw drewna, a nie z ażurowej konstrukcji. Takie ognisko pali się długo i można je wykorzystać jako ogień na całą noc.
Ognisko "studnia"

Zapewnia dużo ciepła i światła dzięki dużemu dopływowi powietrza. Dlatego może ono służyć do gotowania i sygnalizacji.

Węzeł babski

Opis
Formalnie jest to węzeł choć w zasadzie nieskuteczny. Zaciska się, nie trzyma mocno.

Wiązanie
Powstaje gdy pomyli się wiązanie węzła prostego. Rozpoznaje się go po tym, że nie jest symetryczny

Węzeł bosmanka

Opis

Węzeł elitarny ustępujący chyba tylko węzłom gordyjskim

Wiązanie

Na zdjęciu przedstawiono bosmankę trzykrotną. Można jednak wykonać podobnie większe bosmanki.
Najpier należy wykonać trzy (lub więcej) pętle na dłoni. Zdjąć je z ręki zachowując ich kształt. Obwiązać je - można mocno w środku - tworzy się wówczas drugi obieg linki. Trzeci obieg wykonuje się w trzeciej płaszczyźnie oplatając obieg drugi ale przeplatając linkę pod obiegiem pierwszym. Na koniec należy węzeł zaciągnąć poczynając od pierwszego zwoju pierwszego obiegu.

Zastosowanie

Może posłużyć jako ciężarek rzutkowy, lub jako ozdoba. Jeśli jest duży, łatwo go schwytać i w ten sposób ciągnąć linę

Węzeł kluczka ruchoma

Opis

Jeden z podstawowych węzłów - punkt wyjścia do innych. W Pewnych wypadkach zwany rożkowym.

Wiązanie

Wykonać koluszko i przepleść przez niego linę tworząc pętlę.

Zastosowanie

Najszybszy sposób na tymczasowe przymocowanie linki do palika, utworzenie ruchomej pętli

Węzeł ósemka

Opis

Jest to trochę większy supeł ale o zdecydowanie lepszej aparycji niż półwęzeł

Wiązanie

Bardzo proste - Trzymając linę lewą ręką koniec oplatamy do koła i wkładamy w powstałe koluszko

Zastosowanie

Jako blokada w otworze, zabezpieczenie innych węzłów. Zawiązywany na podwójnej linie może służyć jako węzeł asekuracyjny - choć bardziej polecany jest węzeł ratowniczy . 

Węzeł płaski

Opis

Jeden z podstawowych węzłów.

Wiązanie

Utworzyć pętlę ze skrzyżowaniem na jednej linie. Następnie na pętli POŁOŻYĆ drugą linkę na skos (lub pod spodem w zależności od pętli). Dokonać przeplecenia pod linką, nad drugą, pod linką pętli, nad nią samą, pod drugą linką pętli.

Zastosowanie

Eleganckie łącznie dwóch linek.

Węzeł prosty

Opis

Jeden z najprostszych węzłów. Jest punktem wyjścia do wielu innych węzłów i kombinacji. Bardzo często mylnie nazywany płaskim. Przy wiązaniu może nastąpić pomyłka i zawiąże się węzeł babski

Wiązanie

Właściwie nie wymaga komentarza. Można go zawiązać mają oba końce w rękach, albo z jednej strony mając tylko koluszko. Przeplatając linkę (tak jak przy wiązaniu buta) należy uważać aby linka która wychodzi pod spodem również w drugiej linii znalazła się tam. Jeśli nie - wyjdzie węzeł babski

Zastosowanie

Służy do łączenia dwóch lin które nie są zbytnio obciążone. Jeżeli ma jedną zawleczkę - jest to węzeł refowy jeśli dwie to wiązanie sznurówek.

Węzeł ratowniczy

Opis

Wiązanie tego węzła należy podstawowych i obowiązkowych umiejętności pionierskich, taterniczych czy żeglarskich. Należy nauczyć się wiązać go jak najszybciej, wręcz machinalnie i oczywiście należy to robić jedną ręką.

Wiązanie

Pierwszą czynnością jest opasanie siebie liną trzymając linkę w prawej ręce (dla leworęcznych wszystko w odbiciu lustrzanym - gdyż należy go wykonywać ręką bardziej sprawną). Następnie rękę z węzłem przekładamy na linką i od dołu do siebie - do środka pętli.

Węzeł uszy Fishera

Opis

Bardzo prosty węzeł z dwoma niezależnymi pętlami. Jest to ten sam węzeł który wiąże się na sznurówkach w bucie.

Wiązanie

Nie wymaga chyba komentarza. Jednak dla dociekliwych . Utworzyć dwie pętle, Jedną obwiązać drugą i przełożyć ją przez powstałe koluszko.

Zastosowanie

Dwie niezależne pętle, przywiązanie dwóch odciągów, połączenie dwóch żerdek.

Węzeł beczka

Opis

Jest to bardzo ładny węzeł - pochodny zwykłego supła.

Wiązanie

Aby wykonać ten węzeł należy najpierw zrobić na linie kółko. Następnie wolnym końcem przepleć tyle razy dokoła pierwszej linki (wchodząc końcówką na powrót do kółka) ile pragnie się otrzymać splotów węzła - Na przykładzie trzy

Zastosowanie

Jest to przede wszystkim węzeł ozdobny. Stosowany na mundurach sznura harcerskiego. Gdy jeszcze ZHR nie istniał w ZHP stosowano beczki winnym kolorze niż sznur. Wówczas należało taką beczkę po prostu przyszyć. Może też służyć jako zabezpieczenie linki przed wysuwaniem z otworu, albo jako nierozwiązujący się ciężarek rzutkowy